Жауап

Лүмме-и Сатание: Шайтанның адасуы бар адамдарға сыбырлайтын жүректегі орынның аты; Оны шайтанның сыбырлау орталығы деп те атауға болады.

Лүмме-и сатание «шайтанның бекінісі, жүрек сарайының дұшпан тығылатын орны, шайтанның сыбырлау орталығы» дегенді білдіреді.

Жаман көз – басқару орталығы, ал жан – осы орталықты тыңдап, оны мойынсұнуға шақыратын механизм. Басқаша айтқанда, сыбырлаушы – шайтан, ал бұл сыбырларды тыңдаушы – жан.

Адамның миында есту орталығы, көру орталығы сияқты көптеген орталықтар болғаны сияқты, адамның рухани жүрегінде де періштелер шабыттандыратын, шайтандар сыбырлайтын орталықтар бар екенін түсінеміз. Шайтандар өздерінің адасушылықтарын тарататын орталық Шайтандық Лумме деп аталады.

«Мәселен, адам бойындағы есте сақтау қабілетінің болуы ғаламда Сақталған тақтайдың бар екендігіне бұлтартпас дәлел болғаны сияқты, адамда да жүректің бір бұрышында зұлым рухтар деп аталатын адасушылықтың құралы бар және табиғаттан тыс күштердің ұсынысымен сөйлейтін жын тілі бар, ал бұзылған табиғаттан тыс күштер әркімге ұқсайды және олардың иесіне айналады. олардың өз қалаулары мен қалауларына қарсы әрекет етулері дүниеде ұлы шайтандардың бар екендігінің айқын дәлелі болып табылады» (1).

Шайтандар да жындар тобынан; Нәзік әрі нұрлы жаратылыс болғандықтан, адамдардың жүрегі мен тамырында оңай айналу қасиеті бар. Шайтан адамдарды тура жолдан тайдыру үшін қолдан келгеннің бәрін пайдаланады. Пайғамбарымыз (с.ғ.с.) былай дейді:

«Адамның жүрегінде екі лүмма (орталық) бар. Оның бірі періштелік шабыттану үшін, екіншісі шайтанның сыбыры үшін».

Шайтан өз бөлігін застава ретінде пайдаланады. Шайтан, Хз. Адамға (ғ.с.) сәжде жасамағаны үшін жәннаттан қуылғанда Алладан қиямет күніне дейін өмір сүруін сұрады. Бұл туралы көптеген аяттар мен хадистер бар:

«Ол тілегі орындалған кезде: «Уа, Раббым! Расында, сенің мені азғырғаның үшін жер бетінде күнәларды әшекейлеймін және олардың барлығын да азғырамын! Олардың арасындағы ықылас құлдарыңнан басқа…» (Хижр, 15/39-40).

«Шайтан адамның қаны ағып жатқан тамырларында жүреді». (Тирмизи, Рада 17, 1172)

«Адам баласына шайтанның тиюі (тисуі) және періштенің тиюі бар. Шайтанның леммасы – жамандыққа үгіттеп, ақиқатты теріске шығару. Періштенің леммасы – жақсылыққа итермелеу және ақиқатты растау. Кімде-кім мұны ар-ұжданымен сезінсе, мұның Алладан екенін білсін және Алланы мадақтасын. Тафсир, 2/25)

Егер адам өзінің адасушылықтарымен және қалауларымен күресіп, жеңсе, ол алай-ы иллин деп аталатын ең жоғары және ең ұлы мәртебеге жетеді. Егер адам бұл күресте жеңілсе, онда ол ең төменге түседі, яғни эсфел-и сафилин деп аталады.

Мен және Шайтан – адамның ең үлкен екі дұшпаны. Іштен шыққан жан мен сырттан келген шайтан біздің дүниеміз бен о дүниемізді бақытсыз ету үшін үздіксіз әрекет етеді.

Жан табиғатында тәкаппарлық, менмендік, жеке бастың мүддесі, атаққұмарлық, көреалмаушылық сияқты зиянды әдеттер көп. Шайтан бұл пайдалануға жарамды кендерді жақсы біледі. «Арқан жіңішке жерінен үзіледі, әлсіз жерінен қамалдар жауланады». Сол сияқты шайтан жанның әлсіз тұстарын пайдаланып, болмыс әлемінде билікке ие болады. Қасиетті Құран мына аятпен жанның кейбір әлсіз тұстарына назар аударады:

«Әйелде, балада, алтын-күміс қорында, таза жылқыда, сауын малда және егінде нәпсіқұмарлық (әсіресе) адамдарға тартымды етілді. Бұл дүние өмірінің уақытша пайдалары. Дегенмен, жетудің ең жақсы жері – Алланың қасында». (Әли Имран, 3/14).

Былайша айтқанда, адам баласы табиғатынан оларды ерекше жақсы көреді. Ол осы мақсаттарға жету үшін өмірін күресумен өткізеді. Бұл адамдардың ең қиын сынақтары.

Жоғарыдағы аятта айтылған әлсіздіктерден бөлек, жанның жалқаулық, қарынға әуес болу, мақтағанды жақсы көру, басқаларға тәкаппарлық, орынсыз ашулану, соқыр сезім, тәуелділік, немқұрайлылық, надандық, қыңырлық, ынталылық, алғырлық сияқты көптеген әлсіздіктері бар. Бұл әлсіздіктерді шайтан шахта сияқты басқарады.

(1) Жыпылықтау, Он үшінші жыпылықтау, Оныншы белгіні қараңыз.